Makbet to studium zatracenia się w namiętności władzy i zbrodni. Lecz kto je i w jaki sposób stworzył, skąd się wzięły, z jakiej ludzkiej, a może nie tylko ludzkiej słabości? Co było u ich zarania? Czy namiętność i zniszczenia są skutkami ubocznymi pasji tworzenia świata? Czy stoi za nimi podłoże metafizyczne, zdecydowanie wykraczające poza racje umysłu i ludzkiego istnienia w tym świecie? Spektakl jest o naturze tworzenia. I żądzy destrukcji. I jedno, i drugie może, a nawet powinno zdarzyć się w teatrze.

Macbeth is a study of losing oneself in the passion for power and crime. But who created them, and how? Where did they come from? What human – or perhaps not merely human – weakness lies at their root? What lay at their origins? Are passion and destruction side effects of the passion for creating the world? Is there a metaphysical foundation behind them, one that goes far beyond the rationality of mind and human existence in this world? The play is about the nature of creation. And the lust for destruction. Both could, and even should, find their place in theatre.